Nie chcę dziś pisać o nieudanym wieczorze dla polskich drużyn. Wieczorze, który zaczął się całkiem dobrze, bo golem Michała Pulkowskiego. Potem było gorzej i wcale  nie Ruch był najsłabszym ogniwem, nie była nim też Jaga. Była nim Wisła, która znów znalazła swoją Levadię. Tym, co mnie zastanawia jest niemoc. Nie oglądałem wspomnianych meczów, ale z relacji w internecie wynikało, że Wisła dominowała, próbowała, ale strzelić nie potrafiła. Podobnie Lech – kolega z pracy powiedział:  Peszko (nie) grał nic, Wichniarek był słaby.

I tu jest coś na rzeczy – dziwna, trudna do zrozumienia bariera, która nie pozwala polskim zawodnikom wygrywać.  To nie jest przypadek, że mamy jednego napastnika, który robi międzynarodową karierę (Jelenia). To nie jest przypadek, że w ogóle mamy niewielu zawodników w silnych europejskich klubach, a grających na wysokim poziomie można policzyć na palcach jednej ręki. Kibicuję poszukiwaniom Smudy, kibicuję jego próbom zbudowania ofensywnej reprezentacji (za Engela dostawca „trykotów” wyrysował na ty koszulkach husarskie skrzydła) – chciałbym zobaczyć na Euro 2012 zwycięskich husarzy, ale czy to możliwe?

Ciekaw jestem, ile da się wytłumaczyć postępowaniem leśnych dziadków, ile – polską szkołą trenerską, ile – mentalnością, w której zwycięstwo nie jest zakodowane?